وابستگی کودک

وابستگی کودک

روانپزشک کودک

کودک تا چهار ماهگی حتی تفاوت بیت دست خودش و دست مادش را تشخیص نمیدهد، کودک خودش را تمام دنیا و تمام دنیا را  خودش می انگارد. تا حدود یک سالگی به مادر خود میچسبد به همین دلیل است که اضطراب جدایی در این مرحله اتفاق می افتد و کودک نمیتواند مادر را در کنار خود نداشته باشد. حدود سن سه سالگی کودک به نوعی به مادر معتاد میشود بدین معنی که همه چیز را زیر پا میگذارد تا به آن برسد و وقتی که ارضا شد برای چند لحظه ای او را ول میکند و بعد دوباره در وقت نیاز به او میچسبد. حدود پنج سالگی کودک به این مرحله میرسد و ترجیح میدهد با مادر باشد ولی نبودن با مادر را تا حدی تحمل میکند. از حدود هشت سالگی کودک به خاطر رفع نیاز و احتیاج به مادرمیچسبد نه به خاطر محبت و دوستی به همین دلیل است که بزرگترین اضطراب در این دوران ترس از مرگ پدر و مادر است. برای تربیت درست کودک خود به کلینیک روانپزشکی کودکان مراجعه کنید.

اینکه کودک شما به چه میزانی به شما وابسته باشد و کارهایش را از روی وجود والدین و یا عدم وجود آنها انجام دهد به چند حالت تقسیم میشود. در این مقاله به حالت های مختلف وابستگی کودک میپردازیم. بعضی از کودکان دارای وابستگی ایمن هستند، این دسته از کودکان کودکانی هستند که چنانچه در یک فضایی قرار بگیرند و مشغول انجام کاری هستند بر روی کار خود تمرکز میکنند و اگر مادر کودک در آن اطراف باشد کودک به مادر خود نگاه کرده و به ادامهی کار خود تمرکز میکنند، اگر مادر از کودک برای مدتی دور شود کودک بهانه زیادی نمیگیرد و به کار خود ادامه میدهند تا مادر بازگردد و پس از برگشت مادر به آغوش مادر میروند. بعضی دیگر از کودکان دچار وابستگی نا ایمن هستند.

روانشناسی کودک

وابستگی کودک

وابستگی کودک

این نوع از وابستگی کودک به این صورت است که کودک در حال انجام کاری است و به محض اینکه مادر و یا پدر خود را از خود دور ببیند حتی برای لحظه ای بسیار کوتاه، کودک شروع به بهانه گیری و گریه میکند و دیگر خود را با محیط منطبق نمیکند و انعطافی از خود نشان نمیدهد، در این شرایط در کودکان با وابستگی نا ایمن تنش و استرس شدیدی ایجاد میشود. در برخی دیگر از کودکان هم وابستگی ایمن و هم وابستگی نا ایمن وجود دارد به صورتی کودک در صورت حضور مادر و عدم عضور مادر بهونه میگیرد و گریه میکند. ممکن است در این شرایط کودک نداند چی بخواهد یعنی با دیدن مادر هم گریه خود را ادامه دهد. والدین نقش بسیار مهمی در وابستگی کودک خود دارند و باید شرایط را جوری اداره کنند که با عدم وجود والدین کودک آرامش خاطر را داشته باشد و بداند که با صبوری والدین خود را میبیند.

اگر والدین به گونه ای برخورد کنند که تمامی کار های کودکان را انجام دهند و کودک حضور همیشکی والدین را احساس کند در این صورت با لحظه ای تنها ماندن کودک شرایط برایش ترسناک میشود و بی قراری ها آغاز میشود در نتیجه تربیت کودک توسط والدین و حضور روانپزشک کودک میتواند در تربیت صحیح کودک بسیار موثر باشد. اگر والدین کودک خود را به صورتی تربیت کنند که وابستگی کودک نا ایمن شود این فرصت از کودک گرفته میشود که محیط اطراف خود را بشناسد و بتواند با افراد و اشیاء کنار خود ارتباط بگیرد. گریه ابزار جلب توجه و بدست آوردن تمامی خواسته های کودک میشود. پس باید به کودک خود آموزش دهید تا با تنهایی خود کنار بیاد و خودش بعضی از نیاز های خود را برطرف کند و اینگونه است که استقالال در کودک رشد پیدا میکند و در آینده با مشکلی در این باره مواجه نمیشود.

 

 

کلینیک فوق تخصص مغز و اعصاب کودکان مهر